Even bijkletsen…

En toen was het ineens even stil op mijn blog. Dit jaar had ik me voorgenomen om geen blog vakantie te nemen, omdat ik door mijn studie ook al een tijdje niet had geblogd. Maar toch viel het me zwaar om in de zomer door te bloggen. Door mijn studie heb ik een tijd weinig gehaakt en had ik alleen maar halve projecten liggen en weinig anders om te laten zien. Dus veel om over te bloggen was er niet. En toen was daar ineens ook dat prachtige mooie weer, dus daar wou ik volop van genieten. Met een paar foto’s en een gezellig verhaaltje laat ik je zien hoe mijn laatste weken vakantie waren en vertel ik over mijn eerste werkweek.

In de laatste anderhalve week van de vakantie, deed ik de volgende dingen:

419ecdIn de koelere avonduurtjes en op de koelere maandag werkte ik aan het in elkaar zetten van de Scheepjes CAL.

426ecd
Ik ging druk aan de slag met het uittesten van recepten uit het boek Chicks Love Food Skinny Six. Ik bakte o.a. de brownie en hij is heerlijk!

434ecd
Ik liep mijn verste afstand en langste training ooit. En dat met het warme weer!

436ecdIk volgde een workshop SUPyoga. Eerst een uurtje SUPPEN en daarna yoga op de SUP plank ergens midden in het meer bij een eilandje. In een woord: geweldig!

485ecd
Samen met een vriendin gingen we op de hete donderdag kanovaren bij Balk. Na onze geweldige krachtsinspanning vonden we dat we wel een geweldige sorbet verdiend hadden!

477ecd

Ik ging mee met de familie op luchtballonjacht. Waar de rest bij het opstijgen was, zat ik nog in de auto uit Balk en zag ik de ballon (met overige familieleden) al vanaf de snelweg. Mijn tochtje achter de ballon aan was niet zo lang, maar wel gezellig. ;)

487ecdIk ging met een vriendin naar de Hoornse Plas om even lekker te genieten van het heerlijke weer. Zelfs een plotselinge, zeer heftige regenbui kon de pret niet drukken.

En toen was alweer het laatste weekend van de vakantie aangebroken en begon toch wel een klein beetje de ‘ik-moet-weer-aan-het-werk-stress’ en de ‘straks-weet-ik-niet-meer-hoe-ik-les-moet-geven-spanning’. Dit jaar minder erg dan alle jaren, maar toch is het weer even spannend.

Koos-mobielloos
Zondagochtend werd ik na een nacht vol onweer wakker van mijn telefoon die maar bleef trillen en ik begreep er weinig van. Bleek dat de arme stakker alleen maar druk bezig was met zichzelf de hele tijd opnieuw op te starten en mij daarmee uit mijn slaap hield. Omdat ik het niet vertrouwde ben ik maar uit bed gegaan en heb ik alle foto’s van mijn bejaarde Iphone gehaald, achteraf net op tijd. Nadat de telefoon aan mijn computer had gehangen ging het goed en bleef hij aan, al bleef het batterijpercentage op 81% haken in de display. Prima. Zondagmiddag ging ik nog op verjaardag bij het dochtertje van een vriendin, de kleine meid werd alweer 1 jaar! En nog steeds, na een hele dag had mijn telefoon een batterijpercentage van 81%.

Maandagochtend ging de wekker weer vroeg. De hele vakantie had ik geen wekker gezet, maar nu moest het toch maar. Mijn telefoon had dezelfde opstartproblemen als mezelf, maar waar hij zichzelf telkens weer afsloot en opnieuw opstartte kon ik helaas niet weer mijn bed inkruipen. ;)
De ochtend op het werk kreeg ik mijn telefoon niet normaal aan de praat en schroefde ik hem met een technisch onderwijsassistent tussen de vergaderingen door open. We hebben alles geprobeerd, maar hij was niet meer te fixen. Onder de opening van het nieuwe schooljaar was het dan echt einde oefening en bleef het beeld zwart…

En toen ontdekte ik pas hoe erg je eigenlijk aan zo’n ding gehecht bent en gewend bent. Onder een lezing die niet zeer motiverend was kon ik niet net doen of ik keek hoe laat het was en ondertussen mensen app-en, ja stout I know. Op de fiets naar huis komen er altijd interessante vragen in me op die ik meestal meteen Google, helaas geen optie vandaag. Daarnaast helemaal van de leg want ‘Ik kan niemand app-en….’. Zucht. Daarnaast ben ik alles behalve fit en voel ik me dus ook super super super zielig. Ik voel me nog 100x zieliger als mijn super handige kleine SIM kaartje niet in mijn oude Nokia toestel met WhatsApp blijkt te passen of in welke andere oude Nokia dan… Kortom ik ben helemaal afgesneden van alle moderne communicatiemogelijkheden, want door een probleem van onze telecomaanbieder doet ook onze thuis telefoon het niet. Tenzij je elke keer als je wilt bellen het modem reset. Om doodmoe van te worden…

Hoera voor iCloud!
Het niet kunnen app-en was nog maar het topje van de ijsberg… Ja lees en huiver.. Dinsdagochtend, de auto moet naar de garage en bij de garage zegt de monteur ‘Wat is je nummer dan bellen we als we weten wat het is.’ Handig! Mijn reactie was dat ze mijn man wel mogen bellen. Vraag van de monteur ‘Wat is zijn nummer.’ Uhh…. Gelukkig stond hij in het systeem en hebben ze daar zijn nummer, dat scheelt een boel.
Omdat ik de auto naar de garage heb gebracht moet manlief me uit het werk halen. Ik dacht dat ik mijn agenda mee had genomen, waar heel toevallig zijn nummer in staat, maar helaas die ligt nog thuis. Ik heb al meerder scenario’s bedacht hoe ik aan zijn nummer kan komen als ik me bedenk dat ik iCloud heb doordat ik een Iphone had en dat ik deze ook digitaal op kan vragen via de laptop.Drie hoeraatjes voor iCloud! En drie hoeraatjes voor mij dat ik gewoon mijn inloggegevens weet! Ik bel manlief dat ik om kwart over 4 wel klaar ben met vergaderen en hij zegt ‘Ik weet niet of ik dan wel klaar ben.’ Mijn snuggere antwoord is ‘Dan sms je me toch even?’ Helaas dat kan dus niet. Om kwart over 4 zit ik lekker in de zon buiten het werk te wachten op manlief en zwaai ik vertrekkende collega’s uit. Ik heb geen telefoon om me af te leiden en wacht even een kwartiertje tot manlief er is. Stiekem begin ik het wel lekker te vinden zonder telefoon, zonder bliebjes, zonder mensen die wat van je moeten. ’s Avonds moet ik manlief uit het werk halen, alleen we kunnen niet bellen als hij klaar is dus ik rij op de gok naar het bedrijf. Toch wel onhandig dit.

Handig dat mobielbankieren… NOT
’s Avonds doe ik vergelijkend warenonderzoek naar een nieuwe telefoon. We zijn er over uit dat een Iphone het handigst is weer en de nieuwe vind ik te duur, dus kies ik een ouder model. Ik kan mijn abonnement verlegen en heb een mooie deal te pakken. Vrolijk klik ik op bestellen en vervolgens op betalen. En dan.. dan kan ik niet verder. Er staat op mijn scherm iDeal, ‘kies uw bank.’ Verdorie! Ik heb internetbankieren van de ING en een essentieel onderdeel hierbij is de mobiele telefoon. Driewerf kak! Gelukkig ben ik niet de enige in huis met bankrekening en kan de telefoon wel besteld worden.
Na de bestelling ontvang ik email van mijn provider met hierin de gezellige woorden ‘Het toestel van je keuze is momenteel niet op voorraad. We verwachten dat dit nog enkele dagen zal duren.’ Lekker dan…

Gelukkig bestaan er horloges
Sinds het zwarte beeldscherm op maandag mis ik vooral de klokfunctie van mijn telefoon. Manlief vroeg me meerdere malen toen ik hem met de thuis telefoon belde of hij thuis om koffie kwam ‘Weet je wel hoe laat het is?’ Uh… nee.. Blijkbaar is dat vooral de belangrijkste functie van een smartphone voor mij, maar gelukkig zijn daar ook andere middelen voor!
Woensdag gaan we met alle eerste- en tweedeklassen survivallen en we gaan er naar toe op de fiets. Ik fiets gelukkig met nog twee collega’s met twee klassen mee en zo is er altijd in ieder geval iemand met een telefoon mocht er onderweg iets gebeuren. En ik doe ook maar mijn sporthorloge om zodat ik in ieder geval tijd heb. De dag vliegt voorbij en ik mis mijn telefoon helemaal niet.

Stiekem toch wel lekker…
Ook de donderdag vliegt voor bij, de eerste echte lange lesdag en ik mis nog steeds mijn telefoon een klein beetje. ’s Middags laat ik per ongeluk mijn iPod op het werk liggen en ik fiets speciaal terug om hem op te halen. Mijn eerste gedachte was ‘Mooi laten liggen, ik loop morgenochtend wel hard met de muziek op mijn telefoon.’ Om me vervolgens daarna te realiseren dat ik geen telefoon meer heb.

Vrijdagochtend is er nog steeds geen mail van mijn provider met een bericht over mijn nieuwe toestel en besluit ik ze eens een bericht te sturen. Ik krijg erg snel een berichtje terug dat het hen spijt maar dat de telefoon pas 14 september leverbaar lijkt te zijn. Ik dank ze voor de informatie en ga een rondje hardlopen. Daarna bedenk ik me dat het nog maar 2 september is en dat 14 september nog een hele tijd duurt! Oh my! Ik denk dat ik die weken wel uit kan zingen zonder telefoon, maar handig is anders. Omdat het probleem bij de provider ligt en ik dus compleet onbereikbaar ben sturen ze mij een nieuwe SIM kaart die wel in een oude Nokia past! Hoera voor mijn provider voor hun medewerking op dit gebied!
Vrijdagavond trouwt een vriendin en ik ben zo’n beetje de enige vrouw zonder een avondtasje, want wat moet ik meenemen? Best wel lekker, kan ik mijn tas ook niet wegslepen!

Good old Nokia
Zaterdag zit ik stiekem als een klein kind te wachten tot de post komt. En hij zit er bij! Gewapend met mijn nieuwe SIM kaart start ik de oude Nokia op en kan ik weer bellen, smsen en zelfs Whatsappen. Tot 31 december wordt die functie ondersteund op mijn oude toetsel, hopelijk heb ik voor die tijd mijn nieuwe toestel, want stiekem ben ik wel een beetje een verwend kreng. Ik ben die kleine knopjes niet meer gewend (model Blackberry met Qwerty toetsenbord, maar dan van Nokia) en ineens moet ik zelf na denken over de spelling van verschillende woorden waar voorheen mijn Iphone mij verbeterde. Ook ben ik alle nummers ‘kwijt’ omdat Nokia ze niet van de cloud kan halen. Ach ja voor die paar weken is dat geen ramp.

Conclusie
De conclusie van het hele verhaal is dat een leven zonder mobiele telefoon (hoeft geen smartphone te zijn) is eigenlijk niet meer mogelijk is. Het is zo handig om even een berichtje te kunnen sturen over praktische zaken. Daarnaast mis ik niet veel, maar toch wel een paar dingen/apps. De apps die ik het meeste mis zijn:

Wunderlist, voor de boodschappen en to do lijstjes. Afgelopen week ging ik weer met pen en papier door de supermarkt. Normaliter zet ik meteen in mijn Wunderlist welke producten op zijn, nu moest ik het of onthouden of meteen op een briefje schrijven om daarna het briefje ook echt mee te nemen naar de supermarkt.

Nike + Running, mijn maatje tijdens het hardlopen. Ik ben er gek op om mijn hardlooprondjes te analyseren en dat gaat nu niet. Gelukkig heeft mijn iPod een soort gelijke app van Nike, maar deze laat niet mijn ronde zien met grafiekjes en overzichtjes. Ik zie op de iPod alleen mijn kilometergemiddelde, mijn afstand en de gelopen tijd. Op zich voor nu ook prima.

Notities, ik zet veel in mijn notities. Vooral aan haakpatronen en ideeën. En ik ben bang… echt heel bang, dat die nu allemaal weg zijn. Janken! Tenzij mijn grote vriend de iCloud die toevallig ook heeft opgeslagen. *fingers crossed*. Helaas, niet in iCloud te vinden… Dus balen!

Van de app Instagram weet ik niet of ik hem mis. Ik vind het leuk om foto’s te kijken en foto’s te posten. Ik denk regelmatig ‘Oh ik moet hier echt even een foto van maken voor op IG’ om daarna te bedenken dat dat dus niet gaat lukken. Maar ik merk nu ook hoe veel tijd ik kwijt ben aan foto’s kijken op IG en hoe vaak ik dat eigenlijk per dag doe. Af en toe open ik IG nu via de computer dan kan ik in ieder geval plaatjes kijken en liken.

Dus zonder mobiel, ga je niet dood, je bent hooguit de eerste dag wat onwennig, maar daarna biedt het wel rust! Al is zonder mobiel echt compleet onpraktisch!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s